It’s my party
Max : een man die me nabij is, waarvan ik het laatste gezien heb.
Zij : een nimf en een heks, zoals alle vrouwen, ze danst om de aarde te zijn.
Deze kamer.
Het is zo dat het begint. De dagen lengen weer!
| Over hoe alles is (en waarom) | |
| De plaats die uit mijn hoofd viel of
Er is een toren, een gang, een beeld Langs de muur groeien nu ook de De deuren openen zich meestal De vloer heeft zich gevormd door het De gallerij is een bos, een steun De schilderijen bestaan In de keukens wordt er hard gelachen de lianen zijn de eerste linie; waaraan In een ommegang die een cirkel behelst Metgzellen dansen me of vragen me ten dans het is laat op de dag als de kelders zich |
|
Stel je voor : een laatste blik
dat je die werpt op een onvermoed persoon (die dan bijvoorbeeld neuriet, de handen diep gezakt)
HA!
En dan heen gaat, en die persoon zal dan denken : had ik maar geweten dat dat zijn láátste blik zou zijn, ik had de handen niet gezakt, ik zou gedronken hebben van die ogen, gezegd, ja wat zijn ze mooi, en het laatst zijn van die blik, dat doet me toch we iets.
Op plotse wijze had ik de werking van hersenen door. Wat maakt het zijn tot zijn? Er is geen toverwoord dat daarvoor zorgt, geen vonk, geen plotse ingeving. Het is – in al zijn lelijkheid – complexiteit. Het is als de zwaartekracht, alles heeft bewustzijn : alleen is alles zich daarvan niet bewust. Eén korrel in de woestijn, hardly a planet, daarin vermoeden wij niet de nochtans geherbergde gravitatie. Een planeet, als de aarde om er maar eens een willekeurige ten berde te brengen, ja die wel, die trekt aan, dat voelt men (bekomende van een gemene val). Maar die zandkorrel, speelbal, speelkorrel zelfs, van de wind, die is hoogstens onderhevig aan zwaarte- en andere krachten, nooit bron! Edoch, tussen korrels en planeet speelt slechts kwantiteit : nooit zal men de vinger kunnen leggen op een duidelijke grens. Zo ook met onze hersenen. Ook een zandkorrel heeft zo zijn gedachten. Al zal die ons niet al te lang boeien. wordt vervolgd, the point is still to come…
De tafel heeft een kleur die hij herkent, de geur die
in de houtvezels hangt is zichtbaar vanop vele meters.
Hij beeldt zich in hoe zijn hand wrijft over het blad
en hoe een boom tot stand komt (versneld gefilmd)
Dan hoe een mens verwordt (versneld gefilmd)
Zijn dag was zwaar zegt hij. Ik vraag hem niets en
hij zegt ook niets meer dan dat.
Zijn hand tikt. Hij kijkt onwennig naar de nieuwe wijzers
en dan naar mij : ‘ik vond dat ik een horloge nodig had’
Maar zeker is hij niet.
(Als hij jaren later het horloge laat herstellen
vergeet hij het adres van de hersteller
en daarna dat hij een horloge had.
En als hij in de spiegel kijkt probeert hij te geloven dat er geen geluiden
bestaan die de maat aangeven van de hem resterende tijd. Dat geen
mens ooit zo pervers zou zijn een seconde te vertalen in een steeds
weerkerende doffe tik die hij immer met zicht meedraagt.
En ook : dat zo’n tik een waanbeeld is, en geen herinnering.)
Ik zeg hem : ‘het is een mooi horloge’
Hij glimlacht. Bedeesd. Dankbaar.
De tafel heeft een kleur die hij herkent, de geur die
in de houtvezels hangt is zichtbaar vanop vele meters.
Hij beeldt zich in hoe zijn hand wrijft over het blad
en hoe een boom tot stand komt (versneld gefilmd)
Dan hoe een mens verwordt (versneld gefilmd)
Zijn dag was zwaar zegt hij. Ik vraag hem niets en
hij zegt ook niets meer dan dat.
Zijn hand tikt. Hij kijkt onwennig naar de nieuwe wijzers
en dan naar mij : ‘ik vond dat ik een horloge nodig had’
Maar zeker is hij niet.
(Als hij jaren later het horloge laat herstellen
vergeet hij het adres van de hersteller
en daarna dat hij een horloge had.
En als hij in de spiegel kijkt probeert hij te geloven dat er geen geluiden
bestaan die de maat aangeven van de hem resterende tijd. Dat geen
mens ooit zo pervers zou zijn een seconde te vertalen in een steeds
weerkerende doffe tik die hij immer met zicht meedraagt.
En ook : dat zo’n tik een waanbeeld is, en geen herinnering.)
Ik zeg hem : ‘het is een mooi horloge’
Hij glimlacht. Bedeesd. Dankbaar.
Ik heb zoveel kleine kanten en een goed idee :
als ik eens al die kleine kanten bijéénperste tot één heel grote kant waarop dan mijn leven kan rusten, in balans misschien eens, inplaats van wankelend van kantje tot kantje
Onder hoge druk moet dat kunnen, maar waar vind je hoge druk?
Diep onder de aarde, dieper nog dan waar ik was
Geen ziel die niet kraakt onder mijn gewicht
(daaraan helpt geen gedicht)
De ziekzoeker zoekt zieke bollen tussen tulpen. Door een veld vol hyacinten zie je hem nooit lopen. Daar neemt hij een paadje.
Dit is allemaal echt waar.
Was het een oorlog die je onvermoed op de hals viel?
Je rechtte je schouders, onverhoeds is alles wat niet
in je schrift staat genoteerd. Datering houdt je overeind
ook weer de vierde van de vijfde maand van het jaar
na het grote vergeten. Opnieuw beginnen is een luxe
die alleen mensen als wij bezitten. Het vergeven is
het vergeten van de dommen : vergetelheid de ware
schoonheid
